حضرت عبدالله ابن الحسن (ع)

واحد – زمزمه (ده شب) (کوفه میا حسین جان) عبدالهم عموجان روحم هوایی تو با کام خشک و عطشان هستم فداییِ تو تا که ز جان شنیدم آوای سوز و آهت من پر زدم ز خیمه بر بام قتلگاهت دستم ز دست عمه چون که عمو جدا شد دیگر دلم ز قید این زندگی رها شد در پیش فتنه های رَذلانِ کوفه و شام سَر می دهم عموجان تا زنده گردد اسلام بنگر عمو ز داغت من اشک دیده دارم در وادی ولایت دستِ بریده دارم ************************************